Vorige Boven Volgende
Engels / English

Dagboek, februari 2008



 Zo  Ma  Di  Wo  Do  Vr  Za
                      1   2
  3   4   5   6   7   8   9
 10  11  12  13  14  15  16
 17  18  19  20  21  22  23
 24  25  26  27  28  29


Zaterdag 2 februari 2008

Vier mini bloempotjes

Sinds vorige week staan er op mijn nachtkastje vier zalmkleurige mini bloempotjes met plastic bloemen er in. Deze heeft Li-Xia gekocht omdat ze mooi vond en omdat ze niet zo duur waren. Ik heb besloten om ze maar te laten staan.

Vorige week was ik een beetje opgebrand en heb ik een aantal dagen vrij genomen. Misschien had ik me beter ziek kunnen melden, maar ik vind dat moeilijk. Ik werk bij een klein bedrijf en mijn werkgever heeft geen verzekering voor ziektekosten. Dus als ik me ziek meld dan komt het er op neer dat ze me toch gewoon moeten door betalen. Ik heb het gevoel dat als ik me ziek zou melden ik dat niet zou doen vanwege mezelf, maar de problemen die ik ondervind in mijn gezin. Ze zijn nog steeds tevrede met mijn functioneren en dat wil ik graag zou houden. Het bleek dat de extra dagen die ik vorig jaar vrij heb moeten nemen nog gecompenseerd konden worden met de vakantie dagen die ik vanuit voorgaande jaren had mee genomen. Dit jaar begin ik dus met een schone lei. Ik ben benieuwd hoe het zal lopen

Van de week schrok ik van het bericht dat de Raad voor de Volksgezondheid het advies geeft om de AWBZ te ontmantelen en onder te brengen bij de normale ziektekosten verzekering. Het idee is dat de alsmaar stijgende kosten voor de AWBZ ingedamd zouden kunnen worden middels marktwerking. Er gaat inderdaad veel geld om de AWBZ. De kosten voor een persoon die verblijft in een zorg instelling lopen van € 59,52 op tot € 331,57 per dag volgens de nieuwe tabellen voor de zorgzwaartepakketen.

Li-Xia zegt dat haar geheugen de laatste tijd weer beter wordt, omdat ze minder gebruik maakt van boodschappenlijstjes. Maar eerlijk gezegd heb ik daar zo mijn twijfels over. De ketting van haar oude fiets loopt er regelmatig af en ik had voorgesteld dat ze zolang maar de oude fiets van Annabel (nog geen drie jaar oud) zou gaan gebruiken en dat ik naar haar fiets zou kijken. Gisteravond kon ze eerst de sleutels van de oude fiets van Annabel niet vinden. Toen ik in de trapkast een bakje met sleutels vond, vroeg ik haar of ze bepaalde sleutels zou kunnen gaan passen. Ze ging naar de schuur, maar het duurde erg lang voordat ze terug kwam. Toen ik ging kijken waar ze bleef, bleek dat ze de sleutels niet geprobeerd had. Het waren inderdaad de sleutels van de oude fiets van Annabel stelde ik al snel vast. Terug binnen gaf ik een van de sleutels aan haar om in haar tas te doen. Nog geen uur later vroeg ze waar de sleutels van de fiets van Annabel waren. Ik vertelde haar dat er een in haar tas zat en daar vond ze hem weer. Vanochtend riep ze echter opnieuw naar Annabel om te vragen waar de sleutels van haar oude fiets waren. Ze was het dus opnieuw vergeten dat er een in haar tas zat. Toen ze vanmiddag eindelijk naar de stad wilde gaan, (het lijkt er op alsof ze tegenwoordig er uren over doet om weg te gaan) kwam ze binnen met de mededeling dat de fietsen waren gevallen. Ik ging kijken en zag de oude fiets van Annabel buiten op grond liggen, maar nog steeds op slot. Ze wilde de fietstas van haar fiets af halen. Omdat ik zo Annabel weg moest brengen naar een verjaardagspartijtje heb ik toen maar besloten om snel de ketting om haar oude fiets te leggen in. Gelukkig ging dat redelijk makkelijk.


Dinsdag 5 februari 2008

€ 130

Vanavond was ik eindelijk weer eens in de gelegenheid om naar het Alzheimer Café te gaan. Maar ik was een beetje te laat van mijn werk weggegaan en moest me dus haasten met het eten. Omdat er regen dreigde besloot ik met de auto te gaan. De avond werd gehouden in Wijkcentrum De Roef dat ligt in een eenrichtingsstraat. Ik moest dus al om rijden om er te komen en toen ik de straat in reed zag ik overal lege parkeerplaatsten maar wel met een bordjes dat het invalidenparkeerplaatsen betroffen. Ik nam aan dat het wel los zou lopen en omdat ik al een beetje te laat was besloot ik toch maar op een van de invalidenparkeerplaatsen te gaan staan. Zoiets doe ik anders nooit.

De avond ging over op vakantie gaan voor mensen met dementie en hun mantelzorgers. Ik trof iemand die ik op een andere manier kende en bij wiens moeder recentelijk de ziekte van Alzheimer was vastgesteld en raakte met haar in gesprek. Toen ik rond half tien wegging, regende het pijnenstelen en was ik blij dat ik met de auto was gekomen. Bij de auto gekomen bemerkte ik een stukje papier onder de ruitenwisser. Het was totaal doorweekt en alhoewel ik niet kon lezen wat er opstond, was me al wel duidelijk wat het was. In de auto gezeten bestudeerde ik en na een tijdje vond ik het bedrag: € 130. Terwijl het briefje opdroogde werd de tekst langzaam zichtbaar. De "aankondiging van beschikking" was uitgeschreven om 19:37 door de verbalisant met nummer 2926 in de Pastoor Geertmanstraat te Enschede met als omschrijving: "Parkeren op een invalidenparkeerplaats zonder duidelijk zichtbare invalidenparkeerkaart". Het is al meer dan tien jaar geleden dat ik een parkeerboete heb ontvangen. Ik kan me niet herinneren ooit langer dan een half uur op een invalidenparkeerplaats te hebben geparkeerd. Ik ga de volgende keer maar weer op de fiets.


Woensdag 6 februari 2008

Niet de enige

Toen ik vanochtend op mijn werk mijn verhaal deed over de boete van gisteren, bleek dat een collega van mij precies hetzelfde was overkomen op precies dezelfde plaats. Schijnbaar ben ik niet de enige die de verleiding kan weerstaan van de lege invalidenparkeerplaatsen midden in een overvolle wijk. (Hierdoor voelde ik me meteen al een stuk beter.) De les is dus, dat als je denkt dat je er waarschijnlijk wel mee weg kan komen, dat je waarschijnlijk niet de enige bent die dat denkt en dat het dus heel goed kan zijn dat er inmiddels een parkeerwacht is die dat ontdekt heeft en regelmatig op zo'n plaats gaat kijken om aan zijn quota te komen.


Donderdag 7 februari 2008

Partnergroep

Vanochtend zou er tussen 8 en 10 een monteur van het waterbedrijf langskomen om de watermeter te verwisselen. Ik suggereerde Li-Xia om met haar moeder te bellen omdat het vandaag het Chinese nieuwjaar is en het jaar van de rat is begonnen. Maar het duurde lang voordat er een monteur kwam. Toen het tien uur was heb ik maar opgebeld naar waterbedrijf om het te melden. Die wisten ook niet wat er aan de hand was. Om vijf over tien ging de bel en stond de monteur voor de deur. Ik heb hem verteld dat het niet kon omdat ik naar een afspraak toe moest. Kort daarna ging ik naar het verpleeghuis naar de bijeenkomst van de partners van de jong dementerende groep. Er was voor het eerst in lange tijd weer eens een nieuwe partner. Reden voor een uitgebreid kennismakingsrondje. En eigenlijk is dat het enige wat we gedaan hebben. Maar wel erg waardevol om zo weer even bij te praten. Ik heb eigenlijk helemaal niets gezegd over de dip die ik een paar weken geleden ervoer, waarschijnlijk omdat ik me nu weer een heel stuk beter in mijn vel zit. Ik was zelfs redelijk opgewekt toen ik naar huis reed.


Woensdag 13 februari 2008

Hersenschimmen

Vanochtend het boek Hersenschimmen van J. Bernlef uit gelezen. Het is inderdaad een indrukwekkend boek. Toch bevat het wel een aantal onrealistische kanten. Ten eerste dat het hele aftakelingsproces zich afspeelt in een tijdsspanne van negen dagen. Mij was dit in eerste instantie ook niet opgevallen en ik ben daarin niet de enige. Wat me verder opviel is dat de hoofdpersoon nog vrij lang bleef redeneren. Ik heb juist het idee dat het vermogen om abstract te redeneren ook al vroeg aangetast lijkt te worden. Je ziet ook dat veel mensen problemen krijgen met taal. En dat is dan niet alleen een probleem met het vinden van de juiste woorden, maar ook dat de taaluitingen eenzijdiger worden. Op andere punten is het verhaal wel realistisch, zoals bijvoorbeeld het vergeten wat er net gebeurt is, het niet meer herkennen van voorwerpen, het niet meer weten hoe iets werkt en het jezelf niet meer herkennen in de spiegel.

Naschoolse opvang

Vandaag heb ik te horen gekregen dat de Twentse zorgcentra nu een oplossing hebben gevonden zodat Andy iedere week naschoolse opvang kan krijgen. Tot nu toe was dit slechts om de week. We zijn erg blij met deze oplossing en hopen dat Andy zich er ook goed bij zal voelen.


Dinsdag 19 februari 2008

Griep

Sinds vrijdagavond ben ik geveld door de griep. Nu, vier dagen later, ben ik nog steeds niet helemaal hersteld. Het is jaren geleden dat ik zo ziek ben geweest. Andy had een week geleden ook al hoge koorst gehad. Gelukkig hebben Annabel en Li-Xia er tot nu toe geen last van gehad. Vooral zaterdag was ik er erg aan toe. Aan het eind van de dag moest ik de medicijnen, de vitaminen en dergelijke voor Li-Xia klaar zetten, zoals ik dat iedere week op zaterdag doe voor de komende week. Li-Xia hielp me er mee, maar het viel me op dat ze moeite had om mijn instructies op te volgen.


Thuis pagina | Januari 2008 | Maart 2008