Vorige Boven Volgende
Engels / English

Dagboek, juni 2010



 Zo  Ma  Di  Wo  Do  Vr  Za
          1   2   3   4   5
  6   7   8   9  10  11  12
 13  14  15  16  17  18  19
 20  21  22  23  24  25  26
 27  28  29  30


Zaterdag 5 juni 2010

Pot

Toen Annabel en ik gisteravond met de auto naar de Nettorama gingen, kwamen we onderweg Li-Xia tegen die terug kwam lopen vanuit de richting van de Albert Hein. We waren beiden een beetje verbaasd, omdat niet gemerkt hadden dat ze weggegaan was en dachten dat ze boven lag te slapen/rusten, zoals ze wel vaker doet. We lieten haar instappen en het bleek dat ze de pot van de pastasaus in de glasbak bij buiten de Albert Hein staat had weggegooid.

Vandaag heeft ze boodschappen gedaan en zelfs een aantal dingen (wortels, kwark en vers geperste multi vruchtensap) gehaald die ik haar niet verteld had om te halen, maar die wel gehaald moesten worden.

Annabel en ik zijn naar de Weerselose markt geweest waar we wat van onze overbodige spulletjes verkocht hebben. Deze rommelmarkt wordt wekelijks gehouden en is in geheel Twente bekend. Alles was strak georganiseerd. We hoefde alles bij elkaar maar 14 euro te betalen en konden onze auto vlak naast onze kraam laten staan. Dus ook het in en uitpakken ging snel. Ze hebben daar wel als regel dat als je als verkoper niet voor 2 uur het terrein kon verlaten. Zo rond kwart over een begon iedereen al in te pakken en vanaf half 2 hebben we in de rij gestaan. De opbrengst was redelijk. Zeker voor herhaling vatbaar.


Zondag 6 juni 2010

Wat zoekt u?

Vanmiddag vanuit de kerk nog even de stad in omdat het koopzondag was. Li-Xia wilde buiten bij De Slegte eerst haar brood op eten. Omdat De Slegte nog niet open was, ben ik even aan de overkant bij boekhandel Broekhuis gaan kijken. Toen ik tien minuten later naar buiten liep, was Li-Xia nergens te bekennen. Ik zag dat haar fiets er nog wel stond, dus leek het me het beste om maar even bij De Slegte te gaan kijken. Op de begane grond zag ik haar niet. Toen ik de trap op liep naar de eerste verdieping, zag ik Li-Xia op de trap naar de tweede verdieping staan en hoorde ik een medewerker van De Slegte vragen: "Wat zoekt u, mevrouw?" gevolgd door de opmerking dat de boeken van de tweede verdieping nu in bepaalde kasten op de eerste verdieping stonden. Ik riep snel: "Ze zoekt mij". Ik denk dat Li-Xia de twee bordjes die op de trap stonden niet begrepen had en dacht dat ik op de tweede verdieping was. Ze was duidelijk weer vergeten dat ik bij boekhandel Broekhuis naar binnen was gegaan.

The Poincaré Conjecture

Vanochtend heb ik het boek The Poincaré Conjecture geschreven door Donal O'Shea uitgelezen waar ik op 24 mei in begonnen was nadag ik het van Bert geleend had. Het boek gaat over het vermoedde van Poincaré; Ik vond het wel een interessant boek, alhoewel ik wel moet toegeven dat ik weinig meer begreep van de wiskunde in de tweede helft van het boek. In de eerste hoofdstukken doet de schrijven grote moeite om het onderwerp uit te leggen aan leken, maar hoe verder je in het boek komt des te moeilijker het wordt. (Dit was ook al het geval in het boek Four Colors Suffice.) Het boek gaat ook veel over de achtergronden van de personen die met het vermoeden te maken hebben gehad. Naar mijn smaak soms iets te veel zelfs. Het boek bevat ook 39 paginas met aantekeningen tegen tweehonderd pagina's aan tekst. Veel van de aantekeningen zijn bronverwijzingen. Een andere deel legt iets nader uit, terwijl de overige juist technischer zijn. Ik vraag me af of het niet beter zou zijn geweest om een deel van de aantekingen op te nemen in de tekst en/of te verwerken als voetnoten, want nu moet je de heletijd je vinger op twee plaatsten in het boek houden.

Wat me wel iets teleurstelde was hoe het boek omging met Gregori Perelman, degene die het uiteindelijke bewijst geleverd heeft van het Vermoede van Poncairé. Het boek begin met een hoofdstuk over die maandag 7 april 2003 waarop Perelman voor het eerst in het openbaar uitleg geeft van zijn bewijs. Het boek besteed maar een halve pagina aan de achtergrond van Perelman, wat veel minder is dan vele van de andere wiskundige die in het boek genoemd worden. Ook zegt het boek eigenlijk niets over de reden waarom Perelman de Fields Medal weigerde. Er staat alleen dat hij net zo als Gauss er niet van houdt om in het voetlicht te treden. Een belangrijke reden is natuurlijk dat hij niet de erkening kreeg die hij verwacht had. Zeker het uitblijven van afkeuring uit de wiskundige wereld op het artikel van Cao en Zhu, waarin zij beweerde het bewijst te hebben geleverd en belangrijke gaten te hebben gedicht, stelde hem erg teleur. In een tweede versie van het artikel van Cao en Zhu keerde zij terug op hun schreden en erkende ze dat er geen gaten hadden gezeten in het bewijs van Perelman, maar dat ze het bewijs niet goed genoeg hadden begrepen. Het boek zegt helemaal niets over deze controverse. En eigenlijk is dit wel bijzonder, want in andere delen van het boek wordt wel uitgebreid ingegaan hoe omstandigheden het onderzoek in de wiskunde hebben bepaald. Perelman stoort zich vooral aan het feit dat politiek een steeds grote rol gaat spelen binnen de wiskundige gemeenschap die lange tijd werd gekenmerkt door grote openheid en ook het erkennen van behaalde resultaten.


Woensdag 9 juni 2010

Stemmen

Toen ik vanochtend bij het stembureau uitlegde dat Li-Xia mij wel wilde machtigen om te stemmen maar geen handtekening konden zetten, reageerde men met: "Dat is een van die bijzondere gevallen waar we extra op moeten letten." Er ontstond enige discussie over de te volgen procedure. Ze vroegen of ik kon aantonen dat Li-Xia geen handtekening kon zetten en ik liet ze het paspoort van haar zien. Uiteindelijk concludeerde ze dat ik toch de machtiging moest invullen en dat Li-Xia dan maar een kruisje moest zetten. Nadat ik haar twee keer het hokje had aangewezen, zette ze een 'handtekening' die bestond uit wat krullen. Ik heb toen, nadat ik Li-Xia verteld had ergens te blijven wachten, in een stemhokje onze stemmen uitgebracht op twee stembiljetten.


Vrijdag 18 juni 2010

Kluisje

Gistermiddag werd ik gebeld door een medewerker van Fysiogym dat er een sleuteltje van een kluisje gevonden was en dat er in dat kluisje spullen van Li-Xia zaten. Vanochtend ben ik wezen kijken. En inderdaad vond ik daarin alle spullen die ze vorig jaar op maandag 29 juni 2009 kwijt was geraakt. Ik werd op die dag gebeld door een medewerker van Fysiogym dat Li-Xia haar huissleutels was kwijt geraakt. Ze kon toen niet precies vertellen wat er gebeurd was. Ik kan me toen wel herinneren dat ze iets over een kluisje heeft gezegd en ook dat een medewerker van Fysiogym gezegd heeft dat ze niet zomaar ieder kluisje konden gaan open maken, want Li-Xia kon geen kluisje aanwijzen, zo ver ik me weet te herinneren. Ergens wel begrijpelijk dat ze niet zo maar kluisjes konden gaan open maken. Eerlijk gezegd baal ik er nu wel een beetje van dat ik niet beter naar Li-Xia geluisterd heb en niet wat assertiever ben geweest. Ik heb helemaal niet gedacht aan de mogelijkheid dat ze het sleuteltje van het kluisje was kwijt geraakt en dus het idee dat haar spullen in een kluisje zaten vrij snel terzijde geschoven. (Achteraf gezien hadden ze misschien aan het eind van de dag de kluisje die nog op slot zaten, kunnen openen met de loper die ze hebben.) Het is ook goed mogelijk dat ze die ochtend twee kluisjes heeft gebruikt en daardoor in de war is geraakt.

Alles bij elkaar heb ik vorig jaar meer dan 400 euro aan kosten gemaakt om de sloten te vervangen en de 'verloren' artikelen te vervangen. Ik voel me nu wel een beetje dom. Ik schaam me er voor dat ik toen gewoon te snel conclusies heb getrokken en er vanuit ben gegaan dat Li-Xia iets doms had gedaan. De neiging om haar, haar ziekte, ergens de schuld van te geven is toch wel sterk aanwezig wanneer er weer eens iets misloopt of kwijt is geraakt. Regelmatig blijkt dat het dan toch niet aan haar lag.


Zaterdag 19 juni 2010

Boekenwinkels

Vandaag samen met Li-Xia de stad in geweest. Nadat we over de markt waren gelopen voor wat inkopen en naar fotokamera's bij de Media Markt hadden gekeken, hebben we wat boekwinkels bezocht. Eerst even bij "Boekenvoordeel" wezen kijken. Toen we over de Oude Markt liepen, begon net de WK wedstrijd tussen Nederland en Japan. Bij De Slegte gold er 11% korting op alle boeken vanwege de wedstrijd. Ik heb wel wat gekeken, maar niets gekocht. Daarna naar boekwinkel Broekhuis waar we eerst de tentoonstelling op de tweede verdieping gekeken hebben. Vervolgens twee boeken van Tijn Touber over verlichting bekeken. Boekwinkel Kruimeltje was gesloten, hoogtwaarschijnlijk vanwege de WK wedstrijd. Bij de De Bijenkorf gekeken bij de boeken met 50% korting. Eerst vond ik het boek Onmisbaar Chinees door Kees en Jan 't Hart (ISBN 9789021434469, € 2,50). Een wel grappig woordenboekje bedoelt voor mensen die naar de Olympische spelen in Bejing ging. Daarna vond ik ook nog Dagboek 1967 van Jan Wolkers (ISBN 9789023440406, € 9,25). Om 14:40 riepen ze om dat de stand 1-0 voor Nederland was. Toen ik om 14:56:40 afrekende, kreeg ik gratis het boekje Onmacht door Charles den Tex (ISBN 9789059651081) vanwege de week van het spannende boek.

Ajam Paniki

Vanavond weer eens een uniek gerecht gegeten, iets wat ik nooit eerder heb gegeten. Vanmiddag vanuit de stad naar huis bij de Toko een vers blokje tahoe gehaald. Bij de Nettorama 772 gram sperziebonen gehaald. Ik dacht dat we thuis nog een potje Go-Tan hadden staan voor een groentesaus, maar dat bleek een potje Ajam Paniki te zijn wat bedoelt is voor 450 gram kip. Ik had geen zin om kip te maken, maar tahoe bestaat ook uit eiwit. Dus heb ik eerst de tahoe gebakken in ruim olie. Ik vergat nog bijna wat rijst te maken. Een kopje rijst met anderhalf kopje water gekookt. Als laatste de Ajam Paniki opgewarmd met de tahoe er bij. Met de sperziebonen erbij smaakte het wel goed. Alleen een beetje pittig. Ik kan me niet herinneren ooit eerder een potje Ajam Paniki te hebben gebruikt en al helemaal niet in combinatie met tahoe.


Maandag 21 juni 2010

Toverspullen

Vorige week wat spullen opgeruimd en toen zijn er ook wat oude schriftjes die we gebruiken om met school en de opvang te communiceren naar boven gekomen. Andy wilde dat ik het schriftje van 2006 voorlas. Vanavond toen ik bij sinterklaas was met voorlezen, kwam Annabel er bij en vroeg wat zij had gekregen. Toverspullen antwoordde Andy. En inderdaad Annabel heeft een keer een goocheldoos gekregen met Sinterklaas. Het zou me niets verbazen als dat in 2006 geweest is. Andy onthoud soms de meest merkwaardige details.


Woensdag 23 juni 2010

Prikken en paspoort

Vanochtend naar de lokale GGD geweest voor onze prikken voor onze reis naar China. Li-Xia kreeg er drie en ik twee. Ik kreeg prikken voor Hepatitis A en buiktyfus. Li-Xia kreeg er nog haar laatst DTP prik bij, dit omdat ze er bij gebrek aan gegevens er vanuit gaan dat ze die nooit in China heeft gehad.

Daarna doorgereden naar het stadhuiskantoor om het paspoort van Li-Xia dat we een jaar geleden als vermist hadden opgegeven en vorige week weer terugvonden in te leveren. Helaas konden we het niet 'vernietigd' (met gaatjes) terugkrijgen dit omdat het centraal verwerkt moet gaan worden vanwege de vermismelding.


Donderdag 24 juni 2010

Dagboek 1967

Vandaag Dagboek 1967 van Jan Wolkers uitgelezen waarin ik afgelopen zondag ben begonnen en dat ik afgelopen zaterdag om 14:56:40 voor € 9,25 bij De Bijenkorf gekocht had. Leuk om te lezen. Jammer dat ik het uit had ontdekte dat er ook nog elf pagina's met noten achter in het boek stonden. De noten betreffen voornamelijk personen die in het boek genoemd worden. Dit had ook heel goed als voetnoten gekunt. Ik snap niet waarom uitgevers voor dit systeem van noten kiezen. Het idee van noten is toch om de aandachtige lezer te helpen de tekst beter te begrijpen. Ik vond overigens al twee fouten in de noten. Gezien het feit dat de noten voornamelijk over personen gaan had een index ook niet misstaan. Soms staat er in de tekst van het dagboek ook '(onleesbaar)' en is het niet duidelijk of hier het handschrift van Jan Wolkers onleesbaar was of dat hij dit zelf zo geschreven heeft. Ik ben ook wel benieuwd naar de vorm van het bron document (of documenten). Soms krijg je de indruk dat het overgenomen is uit een agenda omdat er soms tussen haakjes een opmerking staat die aangeeft dat de 'afspraak' niet doorging. Echter de lange teksten van de vakantie in november naar Ibiza suggeren toch weer een andere vorm. Het dagboek sluit af met de tekst: "Lezen dit boek door om te zien wat er het afgelopen jaar is gebeurd." Er wordt ook verwezen naar een wit boek.

Na het lezen van wat recenties van "Horrible Tango", de roman die Wolkers in dat jaar schreef, is wel duidelijk dat het een sterk autobiografisch verhaal is, omdat in het dagboek beschreven staat hoe Wolkers een neger, genaamd Lucien Couvin, in huis neemt.

Ik wist niet dat Jan Wolkers een verzamelaar van etnografica was en daar grote bedragen aan uitgaf. Hij lijkt dezelfde facinatie met sneeuw te hebben als ik. Heeft ook de gewoonte om boeken te lezen op de WC. Hier een verhaal over de foto op de stofhoes. De de tekst van 25 mei 1967 lijkt te suggereren dat de foto op die dag gemaakt is. Volgens DBNL verscheen er in de Panorama van 25 juni 1967 (54e jaargang, nr. 25) een reportage met een foto van hen beiden. Interessant boek om nog eens terug te lezen of dingen voor uit te zoeken, zoals bijvoorbeeld de vele films die er in genoemd worden.


Vrijdag 25 juni 2010

Bewaarplicht zoektermen

Hoe vaak gebruik jij Google (of een andere zoekmachine) per dag? Als het aan de Europese Unie ligt worden alle zoektermen binnenkort een jaar lang bewaard. Op dit moment wordt al bijgehouden welke website er worden bezocht, maar deze uitbreiding van de bewaarplicht gaat wel heel ver. Het voelt haast als een microfoon die in de kamer hangt en willekeurig woorden opvangt en opslaat.

Volgens een bericht van Bits of Freedom, hebben de volgende Nederlandse parlementsleden de Schriftelijke Verklaring welke deze wijzing van de bewaarplicht op de agenda zet, ondertekend:

Gebruik Google, nu het nog kan, om hun e-mailadres te achterhalen en laat ze weten wat je er van vind.


Zaterdag 26 juni 2010

Fotograaf Charles Kuiper

Vandaag met Annabel en Andy naar fotograaf Charles Kuiper geweest. Zijn winkel is aan gevestigd aan Beltstraat 80. Ik was er nog nooit binnen geweest. Annabel had er dit voorjaar haar pasfoto's laten maken voor haar identiteitskaart. De winkel maakte een beetje een rommelige indruk, maar uit hoe hij omging met een klant voor ons, gaf mij de indruk dat het hier toch wel een zeer vakbekwaam iemand betrof. Terwijl we op onze beurt wachtte, zocht ik naar de plaats waar de pas- en portretfoto's werden gemaakt, maar zag die niet. Toen we dichter bij kwam ontdekte ik een soort kast die helemaal in het zwart gehuld was en waarin een eenvoudige witte kruk stond. Ook een grote flitser.

Ik had opgevangen dat het niet mogelijk was om te pinnen en toen ik zei dat we misschien niet voldoende geld bij ons hadden, zei hij dat hij ook wel een rekening kon uitschrijven. Ik vertelde hem wat we wilde en Annabel en Andy namen plaats in de kast. Snel schoot hij wat foto's en las deze in op de computer. Andy kwam er bij staan. Ik moest hem iets terughouden, want er lagen allemaal stekkerblokken op grond en ik was bang dat hij op iets zou stappen. Het was toen ook dat ik zag dat de fotograaf op zijn sokken liep. Er kwam ook een klein meisje aangelopen dat voorkroop en hem aansprak met opa. Het meisje werd geroepen door haar vader die achter de wachtende klanten stond. We bekeken de foto's en hij selecteerde een foto, maar ik vond dat Andy iets omhoog keek. Hij maakte een opmerking dat dat toch niet zo erg was. Maar hij stelde voor nog wat foto's te maken. Annabel en Andy gingen weer terug de kast in, en hij schoot nog een tiental foto's. Maar toen we die bekeken, zat er geen betere foto bij. Uiteindelijk kwamen we weer terug bij zijn eerste keus en toen ik beter keek, moest ik concluderen dat het eigenlijk wel heel typisch was voor Andy om iets omhoog te kijken en dat het in dat opzicht eigenlijk een hele goede portret foto was. We lieten hem afdrukken (printen) en het bleek dat ik nog genoeg geld had om hem te betalen. Inmiddels stonden er alweer vier klanten te wachten op hun beurt. Ik denk dat wij nu ook 'vaste' klant zijn geworden. De portretfoto nemen we mee naar China voor de moeder van Li-Xia.


Woensdag 30 juni 2010

46,2 Kg

Gisteren e-mailde een mensen van de thuiszorg, die een paar weken op vakantie was geweest, dat ze vond dat Li-Xia afgevallen was. Li-Xia heeft nog steeds de gewoonte om zichzelf regelmatig te wegen, maar ze schrijft vaak niet erg duidelijk. De cijfers zijn vaak niet leesbaar en ook lijken ze soms niet te kloppen. Ik krijg de indruk dat ze vaak al haar schoenen aan heeft als ze zich weegt. Vanochtend heb ik haar dus met alleen onderbroek en sokken gewogen en de weegschaal bleef steken op 46,2 Kg. Volgens de eetstoornis website heeft ze nu een BMI van 18.5 wat op de grens van ondergewicht is. Ik moet nu echt op haar gewicht gaan letten en proberen haar te stimuleren om meer te eten.


Thuis pagina | Mei 2010 | Juli 2010